ခိုင္ ရဲ႕ကိုင္းမွာမကၽြတ္မလြတ္တ့ဲတေစၧ

အဲဒီေန႕က ဖ်ားတယ္ သူမ မေပ်ာ္ရႊင္ေတ့ာ ကိုယ္လည္း မရယ္နုိင္ဘူး ဆိုမိတ့ဲသီခ်င္းက စကားလုံးေတြေပ်ာက္ေနတယ္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ေခြးေတြအရမး္ေဟာင္တယ္ ရွင္က်မဆီ ဖုန္းမဆက္နဲ႕ေတာ့           ေကာငး္ကင္လည္း ျပိဳျပီ           ေတာင္ပံလည္း က်ိဳးျပီ           ပန္းေတြတဖတ္ဖတ္ပြင့္ေနတာကို မ်ွားပစ္သံေတြပဲၾကားေနရတာ           မျမင္ရတဲအခ်စ္န့ဲ စစ္ရွုံူးသလိုေန႕ေတြ           အၾကည့္နဲ႕ လမ္းေတြကို ရပ္တန္႕ပစ္လုိက္တယ္ ကမ္းတစ္ခုနဲ႕တစ္ခု မနီးကပ္ခ့ဲသလို သေဘၤာၾကီးစီးျပီး ငါတုိ႕ေန႕စဥ္ေ၀းခ့ဲၾကတာ မျမင္ရေပမယ့္ သတိရစိတ္န့ဲ ေအာ္ေခၚမိတယ္ ၾကာရင္ ရွင္ေမ့သြားမွာပါ တ့ဲ စိတ္မွာ မီးစဲြသလိုေလာင္တယ္           ေကြးေကာက္ေနတဲ့လမ္းမွာ ငါတုိ႕မေျဖာင္တန္းခ့ဲတာ           ညညအိပ္မေပ်ာ္လုိ႕ လေရာင္ကုိ ထထစမ္းေနရတာ           ေမွာက္သြားတ့ဲေကာ္ဖီခြက္ကို ျပန္တည့္မတ္ေနရတာ။ မီးကို စတင္ေတြ႕ရိွသူဟာ ကမၻာၾကီးကုိ မီးထဲထားခ့ဲတယ္ စနတ္တံအျဖဳတ္ခံထားရတ့ဲ ဗုံးတစ္လုံး က်မ အေၾကာင္းမေတြးရရင္ ေသမတ့ဲလား။  ရယ္ရတယ္           ရင္ထဲစူး၀င္ေနတ့ဲဆူးတစ္ေခ်ာင္း ဘယ္လိုႏႈတ္မလဲ           အခု သြားျပီ။ ငါ့ဘ၀လည္း မရိွေတ့ာဘူး           အိပ္မက္ကုိ ေၾကာက္လို႕ထထိုင္ိမိတာ           ႏွလုံးေသြးထဲ တစ္ညလုံးမင္အေၾကာင္းပဲ ဆူပြက္ေနတယ္           မင္းမရိွေတ့ာတ့ဲ အနာနဲ႕ ဓားနဲ႕ရွမိသလို ညေတြ           ငါ့ညေတြ ငါ့ျပန္ေပး ငါျပန္မယ္ ကမၻာထဲက ငါ့ကို ဖ့ဲထုတ္လုိက္ အခု ငါလမ္းမေပၚ မရိွေတ့ာတ့ဲ အသက္န့ဲ ေသြးထဲက ျပန္ိမထြက္ေ့တာတ့ဲ အဆိပ္နဲ႕ တေစၧတစ္ေကာင္ သူ့ကုိယ္သူ ေျခာက္လွန္႕လို့ လမ္းရိွသေလာက္ .... လြင့္လို႕။ လြင့္သြားတ့ဲ ေလအတိုင္း ပြင့္ေနတ့ဲ ရင္ဟာ ထုတ္ခ်င္းေပါက္ ျမင္ေနရတယ္။ ။ ေဆာင္းေဝ   23.8. 10